یک وعده

صبح، قبل از خواب

خاکی شده اند

مرا باش که دنبال خدا

آن بالا...

کنار من سایه ای ست

نمی بینید؟

توی جوی حمام

به رقصم می آورد...

هر صبح

کنار خیال عروسکی شان

و بچه ای که هرگز نیست

فقط من و هزار حباب

 که همه می ترکند

از جایی که حجم دنیایم

قالب یخی ست

کوچک و بی رنگ و بی رمق

در عطش آفتابی

که مرگ

در آستین اوست